KALEMİN SANA NEFRETİ SENSİZLİKTEN
En ücra köşesini dönüyorum sevdanın
Ve geceyi aydınlatan sokak lambalarının etkisi kadar artık umudum
Azalan her şey sensizlikten
Beyaz geçiyorum kaç zamandır siyahlarımın üstünden
Tuhaf hüzünlü bir ton boğuyor umudumu
Adeta dokunsalar ağlayacak yağmur bulutu bu
Grileşen her şey sensizlikten
Ben hâlâ susuyorum seni
Ve hâlâ gizli öznesisin yüreğimin yüklemi belli
Adı konmamış bir bebeksin dilimde sen
‘Sır’ dediğim her şey sensizlikten
Sustuğumu yaşıyorum nicedir
Seni
Belli ki seni yazdıkça yaşıyorum ben
Kindarlaşıyor mısralar bazen aldırma
Kalemin sana nefreti sensizlikten
SERAP ERSOY
(Ruhum Güneşten)
25-11-2010/ANTALYA
