ADIM ADIM ANTALYA
Günlük güneşlik bir gün,
Yolumu sana çevirdim.
Amaçsızca sokakları kolaçan ettim önce.
Biraz kaldırımda oturdum,
Biraz çocuk parkında.
Bir hatunla tanıştım, yirmi yedi yaşlarında;
Kafa duman, kahkaha üstüne kahkaha…
Uzaklaştım yanından.
Sanat evine uğradım;
Kalabalığı görür görmez dışarı fırladım koşar adım.
Kaleiçi’ne indim.
Her “çıkmaz sokak” levhasında gülerken kendimden geçtim.
Uzunca baktım incik boncuk satan çocuğa;
Siyahlar içindeydi, saçları belinde.
Şımardı tek kelimeyle yanından geçince
“Yakışır.” deyince…
Üç beş adım sonra iskele çıktı karşıma.
Sandallar, vapurlar aynı yerinde.
Deniz, hırçınlığını kaybetmiş güneşi görünce.
Rakıyı balıkla tercih edenler
Kadeh kaldırıyordu ben iskeleden ayrılırken.
Ve işte “Meşhur Karaalioğlu Parkı.” diyordum içimden;
Aşıkları, sarhoşları, çocukları barındıran
Güzelim mekân.
Salıncak gıcırtısına çocuk çığlıkları eklenince,
Bir de yeşil gözlü çingene fal bakmak için peşime düşünce
Zor attım kendimi Atatürk Caddesi’ne.
Cadde kalabalık;
Sıcağa aldırmadan yürüyen bir sürü insan, dünyadan bir haber.
Simitçinin son simidini satma sevinciyle,
Boyacı çocuğun kirli elleriyle,
Minik kedinin incecik sesiyle
Yeniden doğdum ve yeni umutlar doğurdum o an hayata.
Gülümsedim sonra,
Falcı kız geçti aklımdan;
Çıkmaz sokak levhaları,
Sanat evinden koşar adım dışarı fırlayışım,
Parktaki çocuk çığlıkları, salıncak gıcırtısı,
İncik boncuk satan güzel çocuk
Ve bayan kahkaha…
Her şey güzeldi bugün,
Herkes güzeldi hiç ummadığım kadar.
Senin olmadığını bildiğim bu şehrin çıkmaz sokaklarında
Adım adım seni aramak bile…
Her şey güzeldi bugün,
Herkes güzeldi hiç ummadığım kadar.
Serap Ersoy (Ruhum Güneşten)
26-08-2003
